جستجو

بگو درکدام مرز

پشت کدام سیم خاردار

تیربارانت کرده اند؟

یا در کدام دریا

خونت

شهوت کوسه ماهی هایش را

تا مغز استخوان

در جانت فرو برده است؟

بگو در کجا کشته اند تو را؟

برای یافتنت

تمام روزنامه های جهان را جستجو کردم

تمام گورهای بی نام و نشان را

آغوش روسپیان تمام میخانه های دور را.

برای یافتن تو

که نگذاشتی

وطنت بازوان برهنه ی من باشد

تاهر شام

در بیشه زارهای مرطوب من

به خواب بروی

و هر صبح

با طلوع خورشید از میان سینه هایم

چشم هایت را بازکنی

 بی آنکه بیم هیچ جنگی تو را از من بگیرد. 

ایستاده بودم

تا شلاقم بزنند

تکه تکه ام کنند

و به جای تو

درگورهای بی نام و نشانه مدفونم کنند.

ایستاده بودم

تا تو

تنها تو

بخواهی

وطنت بازوان برهنه ی من باشد.

نخواستی

و مشتی دروغ

همه ی آنچیزی بود که تحویلم دادند.

هرگز نیافتمت.

پس از آن

این تن

زندان تاریک دیوانه ای شده است

که روزی هزار بار

درآن خود را به دار می آویزد

و نمی میرد.

اردیبهشت  ماه تولد ایمان و سنایم است. این سپید کوتاه را به سلامتی این ماه و سلامتی کودکانم میگذارم:

بهار را دوست میدارم

برای  دو گنجشک کوچک اردیبهشت ماهش

که بر شاخه هایم

                       پریدن گرفتند...

یک شعر قدیمی را میگذارم در این پست که تاریخش مربوط میشود به سقوط بامیان در ان سالهای پر فتنه . هرچند نام این روزها را چه میتوان گذاشت که بدتر از ان سالها نباشد نمیدانم ؟! و اینکه چرا این شعر را دلم خواست در این پست بگذارم . باز هم نمیدانم .شاید از شدت بی شعری .

به هرحال  تحمل کنید:

خواهرم رخت عزا کرد به تن . مادر، مرگ

سهم این دهکده ی سوخته ی پرپر،مرگ

خواهرم گفت که  باران شب پیش  امروز

پرورش  داده  به جای گل نیلوفر ،  مرگ

خواهرم گفت: نگهبان سر آسیمه ی کوه

این نگاهش همه غفلت،همه اش پیکرمرگ

در  هجوم  تبر آلوده ی آتش  شب قبل

باغ را خسته رها کرد به خاکستر  ، مرگ

خواهرم گفت :...

                  پدر خنده ی تلخی زد و بعد ،

ریخت از شاخه ی همسایه یمان برسر مرگ

حال من ماندم  و  سرمای عجیب دم صبح

که دوانده است  درون کفن خواهر  ، مرگ

بوی گیسوش هنوز از نفس دشت پر است

بوی پیراهنش اما  پر از

                                خنجر

                                       مرگ

                                                 . . .

دیدار

         نوشتم :

         در جنگ

         تنها انسانها حرا م نمیشوند

         گاهی گلوله ها نیز

         قربانی خطای شلیک ها میشوند

        نوشتم :

         نگران نباشید

         دلخوش تیرهایی که شاید

         برسینه ی من ننشینند

         یک روز دیگر نیز می مانم.

         تابوتم

         بیست و چهار ساعت پیش از خودم

         به دستتان خواهد رسید.

         فردا

         بر شانه هایتان خواهم بود

         تا پای بکوبید

         لااله الا لله بگویید

         و مرا

         با دستهای خود به خاک بسپارید

         نوشتم:

         قول مردگان هم بهای خود را دارد

         و در راه از ماشین پیاده شدم

         آه سردارم !

         برایشان ننوشتم این دشت

         وعده گاه سوخته ی من و توست.

         از خاک و دود تانکها و سربازها

          تنها

          باریکه راهی کافی است

                             تا بیابی ام.

         گفته بودی

         به دیدارت که بیایم

        جنگ را رها خواهی کرد.

         فرصتی برایم نمانده است

         آخرین گلوله ات را

         در سینه ی من که بنشانی

                   دیگر

          هیچ حسرتی

          با خودبه گور نخواهم برد .

 سگ

گیرم سگ هم باشی

شامه ات تیز

دندانهایت تیز

گیرم تمام ماچه سگهای زیبا

برایت دم تکان دهند

و تو

خیابانهارا

آشفته عطرشان باشی

گیرم

           ...

رد قلاده را بر گردنت چه خواهی کرد؟