چیزی شبیه خودم...

جستجو

badhayehamvare — Tue, 06 Oct 2009 23:55:18 GMT

جستجو

بگو درکدام مرز

پشت کدام سیم خاردار

تیربارانت کرده اند؟

یا در کدام دریا

خونت

شهوت کوسه ماهی هایش را

تا مغز استخوان

در جانت فرو برده است؟

بگو در کجا کشته اند تو را؟

برای یافتنت

تمام روزنامه های جهان را جستجو کردم

تمام گورهای بی نام و نشان را

آغوش روسپیان تمام میخانه های دور را.

برای یافتن تو

که نگذاشتی

وطنت بازوان برهنه ی من باشد

تاهر شام

در بیشه زارهای مرطوب من

به خواب بروی

و هر صبح

با طلوع خورشید از میان سینه هایم

چشم هایت را بازکنی

بی آنکه بیم هیچ جنگی تو را از من بگیرد.

ایستاده بودم

تا شلاقم بزنند

تکه تکه ام کنند

و به جای تو

درگورهای بی نام و نشانه مدفونم کنند.

ایستاده بودم

تا تو

تنها تو

بخواهی

وطنت بازوان برهنه ی من باشد.

نخواستی

و مشتی دروغ

همه ی آنچیزی بود که تحویلم دادند.

هرگز نیافتمت.

پس از آن

این تن

زندان تاریک دیوانه ای شده است

که روزی هزار بار

درآن خود را به دار می آویزد

و نمی میرد.

badhayehamvare — Tue, 25 Aug 2009 16:41:18 GMT

راستی سگ زرد یا شغال؟

در بوق و کرنا کردند که شرکت در انتخابات حرام است. راه به راه کابل را راکت باران

کردند. و حالا سر راه مردم غریب را میگیرند که کلکت را نشان بده .اگر رنگ داشت

تنبیه خواهی شد. ( این از حکم طالبان)

و اما با همه ی این حرفها مردم به پای صندوق های رای رفتند و به قول

منورالفکرهایمان مشق دموکراسی کردند که مثلا بله دیگر ماهم بالاخره پدر و مادر دار

شدیم و کسی هست که برای خواسته هایمان تره خرد کند.اما راستی این هیاهوی

رنگارنگ تمرین دموکراسی بود برای ملت ؟ و اگر بود نتیجه اش چه خواهد بود؟ چه

اتفاقی قرار است بیفتد که تا به حال نیفتاده و کدام شاهزاده ای بر کرسی ریاست

تکیه خواهد زد که وضع و روز مردم را بتواند به آن درجه از تباهی بکشاند که صاحب

کرسی قبلی نتوانسته باشد تا امروز؟چه اتفاق تازه ای در راه است حقیقتا؟

آنهم در حالیکه همه ی داستان از قبل طراحی شده و رای ها از صندوق های

انتخاباتی نهایتا از آن کسی خواهد بود که پشتش به از ما بهتران یعنی از ملت بهتران

با حرارت تمام گرم است .

در وطن ما همه چیز همانطور پیش می رود که اربابان دنیا تصمیمش را گرفته باشند

و تنها چیزی که رنجش در دل می ماند به بازی گرفته شدن آرزو های کوچک و

همیشه محال مردم بی نوایمان است برای هزارمین بار.

badhayehamvare — Sat, 20 Jun 2009 13:06:05 GMT

باز هم تابستان شد و دوره ی سفرهای ناشناخته .

این را برای این نوشتم که بگویم تا آمدن و نوشتن دوباره ای بدروود.

معاشقه

badhayehamvare — Sat, 16 May 2009 08:23:18 GMT

معاشقه

ملامتت نمی کنم

برای سگهای لاغری

که هر شامگاه

گلویت را

به تلخی زوزه می کشند

برای پرندگانی

که سالهاست

به اشتباه حتی

مسیرشان با شاخه هایت پیوند نخورده است

برای کرمهایی

که در رگهای آماس کرده ات می لولند

و خونهای گندیده را

لخته

در خیابانهای متروکت استفراغ می کنند

گناه از تو نبود

اگر که زمان

از پیکرت قلمروی بی آب و علف ساخت

با دیوارهای کاهگلی کوتاه.

به همین آسانی محبوبم

گناه از من نیز نیست

اگر

زبان در کامت میگذارم

وبوسه هایم

طعم تگرگ های سرآسیمه ی اسفند ماه را دارند

اگر

نوازش انگشتانم

سنگینی چکمه های سوارانی را دارد

که برای کشتن تو

تمام مرزهای تنت را

زیر و رو خواهند کرد.

گناه از من نیز نیست محبوبم.

اردیبهشت

badhayehamvare — Fri, 24 Apr 2009 17:23:18 GMT

اردیبهشت ماه تولد ایمان و سنایم است. این سپید کوتاه را به سلامتی این ماه و سلامتی کودکانم میگذارم:

بهار را دوست میدارم

برای دو گنجشک کوچک اردیبهشت ماهش

که بر شاخه هایم

پریدن گرفتند...

مجازات

badhayehamvare — Tue, 21 Apr 2009 11:56:18 GMT

ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا !

اینطرف: رکسانا صابری

اتهام : جاسوسی برای دولت امریکا

رای دادگاه : هشت سال زندان

آنطرف : پرویز کامبخش

اتهام : گرفتن و انتشار محدود مقاله ای از اینترنت بانام " آیات زن ستیز در قران "بین تعدادی دانشجو

رای دادگاه :تخفیف مجازات اعدام به بیست سال حبس

نتیجه اینکه :

یعنی هیچ کس نبود به این پرویز کامبخش بگوید: برای اندیشیدن هم باید عزیز دردانه ای چیزی بود ؟ و به او بگوید آخر تو چه چیزی داشتی که به پشتوانه ی آن خواستی فکر کنی و سخن بگویی؟ مادرت ژاپنی بود که نبود ! پدرت آمریکایی آنهم از نوع ایرانی اش بود که نبود ! کسی که میخواهد کاری بکند باید مثل این رکسانا ی عزیز دردانه پشتش به جاهای خیلی خیلی محکم گرم باشد. زندانی شدن هم اینطوری اش میچسپد به خدا . تو در زندان باشی . رسانه های تمام دنیا روی تو و سلامتی تو زوم کرده باشد مبادا خدای ناکرده از بینی نازنین خون بیاید .تازه از این هم لذت بخش تر اینکه سه دولت بزرگ هر ساعت برای تعیین سرنوشت تو به همدیگر دندان نشان بدهند. رئیس جمهور امریکا شخصا برای صحت تو اظهار نگرانی کند . رئیس جمهور ایران دستور رسیدگی مجدد پرونده ات را بدهد در ضمن تاکید بر تامین شرایط مناسب برای آسودگی تو در زندان . و دولت ژاپن برای دل مادرت لابد ! پیشنهاد میانجیگری بین دو دولت را بدهد برای ختم به خیر شدن پرونده ات. نه اینکه اینطور پشت میله ها جان بدهی و هیچ صدایی برای دفاع از تو از هیچ گوشه ای برنخیزد. آنهم در کشوری و با دولتی که بزرگترین هنرش در این سالها کشتن اهل قلم بوده است. یعنی هیچ کس نبود به تو بگویددر این طویله سر بلند کردن و به بالا نگاه کردن حرام است؟

داستانی که تکرار شد.

badhayehamvare — Sat, 18 Apr 2009 09:35:18 GMT

داستانی که تکرار شد

انتخابات اول ریاست جمهوری بعد از دوره طالبان را خوب به یاد دارم . حوزه هایی هم برای مهاجرین افغان که در ایران ساکن بودند دایر شده بود و مردم چه خوشبینانه به اینده ی این انتخابات دل بسته بودند.من هم سهم کوچکی داشتم در برگزاری این انتخابات شوم . در یکی از حوزه های جنوب تهران که در یک سالن ورزشی در منطقه ای پرت واقع بود به عنوان رئیس یکی از صندوق ها سهم گرفته بودم.بااینکه از همان آغاز مشخص بود مردم به پای صندوق هایی میروند با نتایجی از قبل تعیین شده . اما تقلای صادقانه و معصومانه مردم و امیدواری هایشان برای بهتر ساختن اینده برایم عزیز و محترم بود.

روز قبل از برگزاری انتخابات سالن را تحویل ما دادند . هشت صندوق رای گیری قرار بود که در ان سالن رای مردم را دست ناخورده ! تحویل مسئولان بدهند. مسئولان هر صندوق مشغول درست کردن به اصطلاح حوزه ی خود شدند. تقریبا کار به اخر رسیده بود و مابرای رفتن اماده می شدیم که متوجه شدم چند نفری مشغول چسپاندن پوستر هایی به دیوارهای سالن هستند . روی پوستر هایشان با قلم بزرگ از خواهران عزیز تقاضا کرده بودند که در ضمن برنامه ی رای گیری حجاب خود را رعایت کنند. برای من قابل تحمل نبود چنین رفتاری .هر چه بود مساله مساله ی انتخابات بود نه اصلاح مسایل عقیدتی مردم. و انگهی از نفوذ تفکر حاکم ایرانی احساس بیزاری می کردم که حتی در توالت های خود می نویسند حجاب را رعایت کنید.

خلاصه چسپاندن این پوستر ها همان و شروع شدن یک مشاجره داغ بین من و این دوستان همان . انها مدعی بودند که ما وطنی اسلامی میخواهیم و من مدعی که حق نداریم به کسانی که می ایندتا فقط رای بدهند درس اخلاق بدهیم.و افغانستان باید قبل از اینکه یک کشور اسلامی به این معنا که دوستان میگفتند باشد باید یک کشور آزاد باشد . [دریغ که وطن نه ازاد شد نه اسلامی ]خلاصه قرار شد پوسترها برداشته شود که شد .

فردای آن روز مردم امدند و چه بسیار هم امدند. اغلب گروه گروه با مینی بوس می امدند . سر و وضع اغلبشان طوری نشان میداد که گویی همان یک ساعت قبل از سر کوره های اجر پزی یا مزارع پنبه بلند شده اند و امده اند . صورت های سوخته و دست و پاهای پینه بسته و سر و وضع ژولیده ی شان نشاندهنده ی رنج بسیار ی بود که یقینا سالها متحمل ان بوده اند. از در سالن که وارد می شدند خانم ها به قسمت ما هدایت داده می شدند. انروز من اهریمن فقر و بی سوادی را از نزدیک لمس کردم .مخصوصا زشت ترین صورتش را که بر سرنوشت زنان مظلوم افغانستان حاکم بود. تا انروز اینهمه از نزدیک ندیده بودم و لمس نکرده بودم . با خود میگفتم چقدر غافل بودی و چقدر خودخواه که ادعا میکردی دردت درد مردم وطنت است . به خودم میگفتم لعنت برتو که حتی یک داغ از این همه داغ که بر دست های این زنان هست بر دست های تو نیست و تو چه اسان ادعای همدردی با انها را میکنی.

تقریبا همه شان بی سواد بودند و من برای کمک به انها در تیک زدن درست کنار نام کاندید منتخب شان باید پشت اتاقک رای گیری می رفتم . زهر بی اعتمادی را در حرکاتشان حس می کردم. اصلا به من اعتماد نداشتند که در کاغذشان نام کاندیدشان را بیابم .وقتی میگفتم کمکتان میکنم بیشترشان میگفتند تو کنار بایست بعد با انگشت شروع میکردند به شمردن لیست از کنار عکس ها و اگر مثلا کاندید شان شماره پانزدهم بود میگفتند این را برای ما علامت بزن. مشخص بود که حتی کاندید های خود را از چهره هایشان نمی شناختند و ان کسی را که باید انتخاب می کردند دستوری بود که مردانشان از قبل به انها داده بودند. انهم مردانی که خدا میداند خود انها چقدر اگاهی داشتند یا نداشتند. نمی دانستم به آن حال باید خندید یا گریست.

به هر حال روز تمام شد و رای ها زیر نظر ناظرین احزاب و گرو ه ها از مردم گرفته شد. صندوقها را جمع کردیم و تحویل دادیم تا برای شمارش به صورت دست ناخورده ! به افغانستان فرستاده شود.

عجیب انکه حتی یک نفر از همه ی ان مردمی که برای رای گیری امده بودند سرشان را بلند کرده به دیوارها نگاهی هم نینداختند آن روز .مردم خسته تر و گرسنه تر و در هم شکسته تر از ان بودند که به سلایق سرشار از بی دردری من برای محترم دانستن آزادی و یا آن دوستان دیگر مبنی بر رعایت حجاب و شئونات اسلامی اهمیتی بدهند.

راستی ملتی که گرسنه است و ملتی که از هر لحظه از جان خود بیمناک است برایش این مزخرفات که ما مدعی اش بودیم و هستیم چه اهمیتی میتوانست یا می تواند داشته باشد؟

حالا دوباره در آستانه ی اتنخابات شوم دیگری هستیم . با همه ی بازیها و چینش های از قبل تعیین شده دیگری که سرنوشت ما را و وطن ما را هرچه بیشتر به قهقرا خواهد کشانید و البته مردمی که خسته تر و ویران تر از قبل هستند.

این روزها کرزی ظاهرا روزهای اخر به قول خودش حکومتش را میگذراند و جالب اینکه گویی داستان مشاجره ی کوچک من و ان دوستان در ان سالن رای دهی بر سر حجاب به شکلی وسیع تر دوباره تکرار شده است .فرقش این است که ان روز این داستان به اشخاصی مربوط میشد که هیچ سو د و زیانی نصیبشان نمی شد در دفاع از عقایدشان و امروز همه چیز به سود ها و زیان های کلان مربوط میشود.

رئیس جمهور طالب ما حالا بعد از همه ظلم ها و خیانت هایش مخصوصا و مشخصا در حق شیعیان افغانستان امده است و مهر تایید بر مسائل فقهی انها در باب زنان زده است.و عجب که تعدادی هم که گویا زخم ظلم طالب و کوچی و کرزی را بر گرده هایشان هیچ ندیده اند به حمایت از این عمل دست زده اند.

مگر نه این است که طالبی طالب دیگر را تایید کرده در این داستان ؟پس این حمایت ها و هیا هو ها چه میتواند باشد؟

به هرحال چیزی که روشن است این است که نیاز مردم ما نان است و امنیت . و چیزی که بازهم روشن است این است که کسانی که این قضیه را علم کرده اند از خرد و کلان کسانی هستند که از کنار همین بازی ها صاحب دنیا و دم و دستگاهش شده اند.

و آیا اینها همه برای حفظ دین و اخرت مردم است یا برای محکم کردن جای پای دولت های بیگانه در کشور ؟هرچند توفیق در این هم بعید به نظر می اید. تنها فایده اش گل الوده کردن بیشتر زهرابهایی است که در کام مردم خسته ی ما میریزد . و گرنه که همه مهره ها و اتفاقات طوری که بایدچیده شوند چیده شده اند.

و باز هم شبیه ان روز کسی نیست به صورت مردم نگاه کند و بداند که برای یک گرسنه این شعارهای اعتقاداتی به اندازه سرگین گاوی اهمیت ندارد.

مرگ

badhayehamvare — Sat, 11 Apr 2009 07:48:18 GMT

یک شعر قدیمی را میگذارم در این پست که تاریخش مربوط میشود به سقوط بامیان در ان سالهای پر فتنه . هرچند نام این روزها را چه میتوان گذاشت که بدتر از ان سالها نباشد نمیدانم ؟! و اینکه چرا این شعر را دلم خواست در این پست بگذارم . باز هم نمیدانم .شاید از شدت بی شعری .

به هرحال تحمل کنید:

خواهرم رخت عزا کرد به تن . مادر، مرگ

سهم این دهکده ی سوخته ی پرپر،مرگ

خواهرم گفت که باران شب پیش امروز

پرورش داده به جای گل نیلوفر ، مرگ

خواهرم گفت: نگهبان سر آسیمه ی کوه

این نگاهش همه غفلت،همه اش پیکرمرگ

در هجوم تبر آلوده ی آتش شب قبل

باغ را خسته رها کرد به خاکستر ، مرگ

خواهرم گفت :...

پدر خنده ی تلخی زد و بعد ،

ریخت از شاخه ی همسایه یمان برسر مرگ

حال من ماندم و سرمای عجیب دم صبح

که دوانده است درون کفن خواهر ، مرگ

بوی گیسوش هنوز از نفس دشت پر است

بوی پیراهنش اما پر از

خنجر

مرگ

. . .

تولد

badhayehamvare — Fri, 27 Feb 2009 22:51:18 GMT

روز تولد من

با صدای زنگ ساعت موبایلم بیدار شدم: "شیرین زجوی و جر موره نموره لب جلگه چکر موره نموره"

چشم هام را آهسته آهسته باز کردم تا دیرتر بفهمم هنوز هستم .هوا روشن بود. لحافی راکه از کابل

برای خودم سوغاتی اورده بودم کنار زدم. به مادرم گفته بودم برایم درست کند . گفته بودم خوابیدن زیر

لحاف مزه ی دیگری دارد ولی دریغ که هیچ تفاوتی ندارد تلخی خواب حتی وقتی زیر لحاف زرتار کابلی

باشی و مدام کابوس جنگ ببینی.

ایمانم را صبحانه دادم و به مدرسه اش رساندم. در راه برگشت حال خوبی داشتم . مخصوصا که کارگران

شهرداری را دیدم که امروز به شکل عجیبی جان میکندند تا پیاده رو ها و سرک ها را پاک کنند از برف .

گفتم نکند که خدا ناخواسته بهار امدنی است و ما بی خبر. یک مشت نان خورد شده در جیبم گذاشته

بودم که برای کبوتران سرگردان صبحگاهی بریزم . جلوی در خانه بدهی ام را با پرنده ها صاف کردم .

و امدم بالا. لباسهای بیرونم را کشیدم . یک فنجان قهوه درست کردم و ایستادم جلوی پنجره تا بیرون را

دقیق تر نگاه کنم بلکه نشانه هایی از امدن بهار پیدا کنم که نشد. چون در همین فاصله ی بالا امدن من

برفباد شدیدی شروع به بارش کرده بود . از بالا کارگران را نگاه کردم . شبیه ماشین های کوکی کار می

کردند . راستی که این اب و هوا و این مردم هر کدامشان به نوعی سماجت خاص خودشان را دارند.

همه را به حال خودشان گذاشتم و امدم به اتاق بچه هایم . رفتم توی تخت سنا و کنارش دراز کشیدم.

بغلش کردم و موهایش را با همه وجودم بو کشیدم . هنوز بوی عجیب و دیوانه کننده ی دوران شیر

خواری اش را دارد. به خودش کش و قوسی داد و چشمهای شادابش را در چشمهایم باز کرد و مثل هر

روز چند دقیقه ای دستش را دور گردنم حلقه کرد و گذاشت با گرمای تنش جان بگیرم.

بعد بلند شد و روزش را طوری که انگار این اولین تجربه اش از زندگی است شروع کرد. هر روز همینطور

شروع میکند و من هر روز از این تازگی و سرزندگی حیران می مانم.

بعداز صبحانه کمی موسیقی شنیدم . داستان گونه ی ناتمامی داشتم که رویش کمی کار کردم و بعد

کاری که نباید میشد شد. یادم امد امروز نهم اسفند هست و روز تولدم.

دیگر دست و دلم به کار نرفت. یادم امد از جند سال پیش تصمیم گرفته بودم این تولدم جور دیگری باشد

. مثلا حس فوق العاده تری داشته باشم یا هر چیزی دیگری در این روز باشد که برایم متفاوتش کند با

همه روزهای تولد دیگرم. هرچی سبک و سنگین کردم به نتیجه خاصی نرسیدم جز اینکه فقط

بیش تر از همیشه به این رسیدم که مادرم در به دنیا اوردن من دچار چه اشتباه مهلکی شده است .

امروز کاملا تنها بودم. همسرم چند روزی است که مسافرت است . ایمان مدرسه بود و برای سنا هم

اهمیت روز تولد من تقریبا به اندازه یک خمیازه صبحگاهی بود قبل از اینکه صورتش را بشورد وسر حال

بیاید.گفتم اینهم سی سالگی دخترکی که فکر میکرد میتواند هرقدر ستاره در اسمان هست برای

خودش پایین بیاورد . حس خوبی نبود. سرم را لای همان لحاف زرتار کابلی پیچیدم و راستش به غیر از

ساعت های ضروری تمام روز را یک نفس خوابیدم . بی انکه از هیچ کس بشنوم تولدت مبارک.

یا اینکه اصلا هیچ میلی به شنیدن این جمله ی تکراری و دروغی و زشت در خود احساس کنم.

دیدار

badhayehamvare — Mon, 26 Jan 2009 08:39:18 GMT

دیدار

نوشتم :

در جنگ

تنها انسانها حرا م نمیشوند

گاهی گلوله ها نیز

قربانی خطای شلیک ها میشوند

نوشتم :

نگران نباشید

دلخوش تیرهایی که شاید

برسینه ی من ننشینند

یک روز دیگر نیز می مانم.

تابوتم

بیست و چهار ساعت پیش از خودم

به دستتان خواهد رسید.

فردا

بر شانه هایتان خواهم بود

تا پای بکوبید

لااله الا لله بگویید

و مرا

با دستهای خود به خاک بسپارید

نوشتم:

قول مردگان هم بهای خود را دارد

و در راه از ماشین پیاده شدم

آه سردارم !

برایشان ننوشتم این دشت

وعده گاه سوخته ی من و توست.

از خاک و دود تانکها و سربازها

تنها

باریکه راهی کافی است

تا بیابی ام.

گفته بودی

به دیدارت که بیایم

جنگ را رها خواهی کرد.

فرصتی برایم نمانده است

آخرین گلوله ات را

در سینه ی من که بنشانی

دیگر

هیچ حسرتی

با خودبه گور نخواهم برد .